Adımım düşünüyor...Anlatılmaz bir sözle,

  Bin bir ateşten dilli yangınken sönüyorum...

  Bir harabe yüzüyle,balmumunda bir gözle,

  Sararmış caddelerden evime dönüyorum.

  Düşmüş yanıma eli,bir tutam buğday gibi.

  Bir çocuk uyuyordu işportanın başında

  Avizeler yakıyor caddeler saray gibi;

  Bir anne dizi hali kaldırımın başında.

  İçimden “ört” dediler,örtüverdim üstünü,

  Bir çuval parçasının çıplağı belirince.

  Vuruyor fenerlere şimdi,ağaran günü,

  Ne gece...Ne canımdan bıkmış,hiddetli gece...

  Son ışıkla,bitiyor gözümde sivilceler,

  Şimdi dövüşüyoruz gecelerle,taş taşa...

  Hasreti sabahımın ak başımda geceler;

  Evime dönüyorum,rüzgarlarla baş başa...

 “Köprü” ilk camiye,son canımla kavuştum;

  Bakın başım düşüyor,kapatın gözlerimi.

  Sert taşlarla can veren sanatkarla buluştum;

 Geceler hakkediyor mermerleşen derimi...

  Durdu!Durdu...O gürültü kaçıyor son paramla,

 İşlek bir cadde gibi sabahla sönüyorum,

 Kapanmayan gözümle,Kapanmayan yaramla,

 Kızaran caddelerde evime dönüyorum.